Home

 Hoi lieve allemaal,

lieve mensen,

Het is niet bepaald rustig afbouwen deze laatste dagen voor ons. Dat het leven hard is in een township wisten we wel al maar nu kwam het wel erg dichtbij.
we waren vanmiddag op homevisit toen er een stel vrouwen en kinderen aan de kant stonden. We vroegen ons af waar ze op wachten en we wilden hen voorbij lopen toen we zagen dat er een jonge vrouw op de grond lag, vermoord. Gelukkig een doek over haar heen maar het is wel confronterend als je met deze harde werkelijkheid te maken krijgt. we hebben de 'homevisit' maar gelaten voor wat het is, er was toch niemand thuis.
We gingen ook op bezoek bij een kindje waar Inge een goede band mee heeft en die al een week niet op school was geweest. Niemand thuis. De buren konden ons vertellen dat moeder gearresteerd was en niemand weet waar het kind is.

lieve allemaal,

Verleden week een paar keeer in de township geweest. Daar te zijn en te zien hoe men een leven lang aan het 'kamperen' is zal nooit wennen.
We kwamen bij een oude vrouw. Haar hutje was van golfplaten, het dak van hout met plastic er over heen. Een vuurtje met een ketel smeulde buiten en er stonden wat gammele spullen in haar huisje. Aan de wand een klok waar de wijzers van bestek zijn (hoe creatief). Een kom met rijst op de grond. In het midden op de (zand)grond een vies matras met daarop haar (volwassen)kleinzoon die behoorlijk ziek was. 2 dagen geleden om een ambulance gevraagd die nooit is op komen dagen.  Later is hij door een vriend weg gebracht en tot op heden ligt hij nog in het ziekenhuis. Familie behoort eten en kleding te brengen maar het kan ook zo zijn dat men dat verkoopt onderweg naar het ziekenhuis en dan lig je daar maar ziek te zijn. Mensen uit de township komen nu eenmaal niet in het beste ziekenhuis terecht!

Vrijdag hadden Inge en ik een klasje  van 11 kinderen van 4, 5 jaar die alleenn xhosa en amper een woord engels praten en geen juf. Dat waren wij. Behalve het eerste half uur zetten ze de boel aardig op stelten."Juffie is er niet en die twee witte mutsen kunnen we wel aan". We zijn met ze tot tien gaan tellen en alle dagen van de week, kleuren en de maanden van het jaar en dat was het engels wel zo'n beetje op. Om tien brood en limonade en daarna extra lang buiten spelen, om twaalf uur een warme hap en dan zit onze juffen ochtend er weer op pffff.
Een week werken is vermoeiend maar dit nog veel meer! Nu weet ik weer waarom ik geen juf ben geworden!
Maar ze zijn zo schattig al die kleintjes, ze willen bij je op schoot en pakken je hand vast en willen op de foto en liggen in een deuk als ze zichzelf zien.

Gewoon pech in Zuid-Afrika of een "Toeristisch evenement" aangeboden door een dief? Hoe je het ook wilt zien: Er is ingebroken in ons huis, ondanks twee honden en honderd meter prikkeldraad, het enige plekje waar we dachten veilig te zijn. Keurig nette dief dat wel, geen spoor van inbraak. Een rare gewaarwording. We waren al even thuis en hadden het niet eens in de gaten! Toen ik opeens zag dat mijn laptop weg was. Nou ben ik wel eens (een keer) warrelig en af en toe wat kwijt haha maar dit sloeg alles! Ik ging even aan mijn eigen verstand twijfelen. Inge en ik konden het niet geloven, er was niets te zien, hoe kan dat??
Er bleek nog meer weg te zijn, zelfs mijn rugzak. Heer dief moest ergens zijn gestolen goed in vervoeren!
Politie erbij (niet zo vlot als Nederland) in T-shirt en met een bloce-note voor de aangifte. Hoop gedoe natuurlijk. Daar ging onze rustige avond.

lieve lezers,

Bedankt voor al jullie reacties, het is echt erg leuk om ze te lezen.  "Oh, wat leuk, die leest het ook". Ik kan ze natuurlijk niet allemaal persoonlijk beantwoorden. Marja. dank voor je tips, ik ga naar Kaapstad en de rest probeer ik te regelen. Stagiare MW, Nee, ik heb niet de sleutel, valt mee en zoek een ander slachtoffer om te plagen haha. Nee, Sanne nog geen zoeloe gevonden. Brrrr Dorinda, dank voor je reactie ik geniet echt volop, de foto,s staan hier en ik heb het artikel inde krant gelezen.
Ik heb een hotmail: mlwoud@hotmail.com voor degene die willen mailen.    
Op mijn andere mail ontvang ik wel maar kan niet terug versturen.

Lieve allemaal,

Misschien geloven jullie me niet, maar echt sinds ik hier in huis ben is internet uitgevallen. En als het er even was kreeg ik het niet voor elkaar. Er moest iemand aan te pas komen.Voor insiders klinkt dat waarschijnlijk niet vreemd in de oren.

Voor ik het vergeet: Lieve collega's, bewoners/gasten Buitenhof en vrijwilligers, heel veel dank voor het mooie album wat ik mijn 1e dag hier in de tuin heb gelezen en heel begrijpelijk; met een lach en een traan. Nou, om eerlijk te zeggen, 3 tranen. Al die lieve woorden, echt te gek. Alle andere kaarten e.d doe ik daar later ook in. Ook zo leuk was de enveloppe met inhoud die ik in het vliegtuig mocht open maken, op de heen weg wel te verstaan (dollars voor het 1e kopje koffie) Hij smaakte errruggg lekker!
enne...mijn beschermengeltje staat op mijn nachtkastje!

lieve mensen,

Nou, mijn koffer gepakt, 18 kilo + 4 kilo beautycase: dat laatste is nodig maar dat wisten jullie al, Geld, verstand en humeur (tekentang, is verplicht uhh, hoezo?? ook bij me.
Ik ben er klaar voor. Zal jullie even lekker maken; het is daar 30 graden, dat is genieten! Leuk om met sneeuw je zomergoed in te pakken.
Lieverds, dank voor jullie lieve woorden, mails, mee leven, bezoekjes, donaties, kaartjes, presentjes, a4tjes (collega's, die lees ik als ik daar ben, in het vliegtuig ga ik slapen) bezorgdheid, 4 weken lang, 7 dagen per week hoorde ik wel van iemand hoe gevaarlijk het daar is. Met gratis de verhalen tot in detail, leuk! Maar wees gerust ik geloof dat nu ook bij mij dat kwartje wel gevallen is. Ik neem alle tips en adviezen ter harte.

Hoi lieve mensen, Oeps, voor ik hier de eerste zin kan schrijven, via tig omwegen kom ik er wel maar vraag niet hoe. (deze tekst is om even uit te proberen). Verwacht niet teveel berichten uit Port Elizabeth van me, heb nu eenmaal een liefde/haat verhouding met computers. Ik kan altijd nog zeggen dat de stroom is uitgevallen! (kan ook echt trouwens). Het aftellen is begonnen; nog 20 dagen dan verlaat ik ons koude kikkerlandje, wat gaat de tijd toch snel. Vliegticktet, inentingen, int. rijbewijs, etc. is in orde. Zondagmiddag 31 januari vertrek ik. Twee x overstappen, in Parijs en Johannesburg. Mijn 'collega v.w ' die er 2 maanden is, 'ontmoet' ik via de weblog. Zij kan me een en ander vertellen en is al een weekend Kaapstad aan het regelen. Wat wil ik nog meer!! Dat is boffen.
Op mijn werk is zo goed als alles geregeld en dankzij mijn lieve  bereidwillige collega's, kan ik met een gerust hart weg gaan.